αυτοχλευασμός

Ήμουν πόξω που ένα περίπτερο τζαι έπιννα μπύρες με ένα γνωστό τζαι είδαμε κάτι φάρους μπλέ να παέννουν φουρκαστοί. Παλλουκώνει, κάμνει γιου-τερν τζαι παρκάρει ομπρός μας.

Έσχιαιρέτησε τζαι εμπήκε μέσα. Έπιαε ήντα μπου έπιαε τζαι εφκήκε πόξω.
Ξανασχαιρετα, σχαιρετά πίσω ένα κοπελλούι.

Εξαναέφιε τταπποτός που την ίδια στράτα που ήρτε.

Ρέσσουν λία ττενεκούθκια, το πεζοδρόμιο γεμώνει ποτσίαρα τζαι μαχούμαστε να ποσπάσουμε την κουβέντα μας. Ππαρκάρει ένα αυτοκίνητο τζαι κατεβαίνει ένας τύπος με κουστούμι τζαι γραβάτα φρεσκοξιουρησμένος
-ήρτα πάλε κοπέλλια.

Ξαναμπαίνει..
-Ποιός εν που τούτος ρε?
-Εν ο μπάτσος ρε μαννέ.
-Α, ππεε

Ξαναφκαίνει.
Εκάτσαμε τζαι εθορούσαμεν τον τζαι λαλέι του το κοπελλούι.
-Μα ήνταλως επρόλαβες να να πάεις έσσο, να αλλάξεις τζαι να ρτεις πίσω, μες σε μισή ώρα?
-Χεχε, αστυνομία κύπρου.
τζαι πίανει την στράτα που πάει καστην χώρα.

θκίαολε

Λύουν τα νέυρα μου όποτε αντακώσω κουβέντα με εθνικό(παρά)φρων

στρατός

Κάτι πιό ανησυχητικό που την θέση που φέρνει η στρατιωτική θητεία, να εξουσιάζεσαι τζαι να εξουσιάζεις, έν το πόσο έυκολα προσαρμόζουνται οι ανθρώποι, στρατιώτες τζαι μόνιμοι, σε τζίντη θέση.

θκιάολε

Οι παπάες μιλούν για ηθική. Για σωστό τζαι λάθος.
Τί ξεφτίλα..

στριτ παρτυ

Σχαίρουμαι που τα street party έχουν όντως αρκέψει να θεσμοποιούνται.
Η αρκή της άρνησης κάποιων προτύπων, έν πρέπει να σταματήσει στον τρόπο διασκέδασης, αλλά να επεκταθέι τζαι σε άλλους τομείς της καθημερινότητας.
Η διέυρυνση του πνεύματος τζαι της συνείδησης, αυτούσιο που τον όχλο, έν ζωτικής σημασίας ώς προς την επίτευξη μίας θεώρησης. Οι δομές της, πρέπει να τεθούν που τα ίδια τα άτομα αυτόνομα.
Σκοπός τούντου κειμένου, έννε να κατευθύνω, ούτε να παρακινήσω άτομα στο να υιοθετήσουν τον δικό μου τρόπο σκέψης, αλλά στο να έρτουν σε θέση να σκεφτούν για τους εαυτούς τους, μακρυά που προκαθορισμένες ιδεολογίες, που μόνο στόχο έχουν να στερήσουν που το άτομο την δική του προσωπική κρίση τζαι θεώρηση.
Έν θεωρώ, ότι έιμαι σε θέση να αντιπροσωπέυσω κάποια άτομα ή σύνολο, ούτε θέλω να αναλάβω ένα τέθκοιο ρόλο.
Τούτα που ειπώνουνται, αντιπροσωπευκουν με προσωπικά σάν άτομο, ενώ η συμβολή που έσχει η συμμετοχή μου στα street party έσχει χαρακτήρα στήριξης, τζαι όι παρακίνησης, ούτε διοργάνωσης. Για να μπορέσω να έρτω σε σημείο να θέσω σε εφαρμογή μια κριτική, πρέπει πρώτα να ξεκινήσω που το άτομο μου.
Η αυταπάτη που τίθεται, ότι η διεκδίκηση κάποιου χώρου, απλά ώς ένα εναλλακτικό μέσο διασκέδασης τζαι αξιοποίησης του νεκρού χρόνου εν τη θεωρώ τάση επαναστατική.
Μπόρει να εξελιχτεί σε μία τεθκοια, μέσω της συσπείρωσης των ατόμων σε μία ομάδα με πολιτικό λόγο τζαι γνώμονα της πεποιθήσεις που θέτουν οι ίδιοι.
Μέχρι τότε, εννα παρατηρούμε ότι τα λεγόμενα "αντιεπορικά" πάρτυ, υστερει στο σημείο του καταναλωτισμού, καθώς η άρνηση σε ένα σύνολο που ακολουθά κάποια κοινωνικά πρότυπα, αντικαθιστάται με μία διαφορετική δόση καταναλωτισμού. (ίσως σε μικρότερο βαθμό)
Πρόθεση μου, έννε να ισοπεδώσω, ούτε να εκμηδενίσω την ανάγκη μίας μερίδας της κοινωνίας να κοινωνικοποιείται, να συναναστρέφεται ή να δρά με βάση τες δικές του επιλογές.
Κάθε άλλο, επειδή έχω πίστη σε τούντα άτομα, (ήτε μέρος της νεολαίας ήτε όι), θεωρώ ότι το κάθε άτομο εννα ήταν καλά να κατανοήσει τον ρόλο του σε ένα τεθκοιο σύνολο θέτωντας κάποιες δικές του εισηγήσεις, με κοινό παρονομαστή την ανάγκη να λαμβάνει αποφάσεις γενικά στον τρόπο ζωής του τζαι να μέν περιορίζεται σε συγκεκριμένους τομείς.
Δική μου εισήγηση, ένι να δούμε τα περιθώρια διεκδίκησης κάποιου χώρου, έτσι ώστε να μπόρει να μας καλύψει (εκτός που τα καιρικά φαινόμενα-σχειμωνίαζει όπου να 'σαι) που τυχόν επιθέσεις που φασιστικές ομάδες τζαι που την αστυνομική καταστολή, που νομίζω ότι εννα εντατικοποιειθεί. (άσχετα άν κάποια άρθρα που μέσω στρατηγικής επροσπάθησαν να δείξουν ένα χαρακτήρα πίο προσιτό, για τη περιοχή που διεκδικούμε, ώς προς άλλα πλειοψηφικά κοινωνικά στρώματα*)
Η οργάνωση, έν πρέπει να θεωρηθεί κοινωνικό χρέος ή υποχρέωση αλλά μια ανάγκη. Μια ανάγκη να εφαρμοστεί η προσωπική θεώρηση του κάθε ατόμου σε πράξη για επιτύχουμε κάποιες επιθυμίες μας.
Ζούμε σε ένα σύστημα που μοναδικός σκοπός του έιναι να μας υποτάσσει, να ορίζει τα πρέπει τζαι τα έν πρεπει που πρέπει να ακολουθούμε ως "μέρος" του. Οτιδήποτε έν ταυτίζεται μαζί με την ιδεολογία του, ήτε καταστρέφεται μέσω μίας καταστολής που το αστυνομικό σώμα, ή αφομοιώνεται ώς μέρος του, σκοτώνοντας τον χαρακτήρα αντίδρασης ώς προς τζίνο.

[*Στην περιοχή του μανώλη επικρατεί ένα κλιμα εχθρικό από τους τριγύρω, βασίζοντας τζίντη έχθρα πάνω σε θέματα κυρίως που αφορούν την ηθική.]

Η επαναστατική ευχαρίστηση να σκέφτεσαι για τον εαυτό σου.

Μπάτσοι εναντίων όλων.

[Το κείμενο επροστέθηκε μετά]
Θκιό μορφές εξουσίας, μέρος τζαι οι θκίο του ίδιου συστήματος, συγκρούονται.
Οι καθολικοί τζαι οι ορθόδοζοι θέλουν να μιλησουν μπιζνες (κέρδος, ριάλλια, συμφέροντα)
Οι παπάες έδειξαν πιστοί και υπάκουοι στο σκέυος τους.
Εσταθήκαν εμπόδιο ανάμεσα στα συμφέροντα. Ηρταν τζαι οι μπάτσοι,
που αντιπροσωπευκουν τον νόμο τζαι την προστασία των συμφερόντων.

"Αποκάλυψαν την µυθοποίηση του θρησκευτικού κόσµου και την αντικατέστησαν µε την µυθοποίηση του τεχνολογικού και εµπορευµατικού καπιταλισµού"

Το κέρδος εν ο νέος θεός, ο καπιταλισμός ο νέος φασισμός.
Μόνο που οι οπαδόι του, έννε ρατσιστές, δέρνουν μας ούλλους που γυρώ

κάποιοι, κάποιες, κάποιος μανώλης.

Κάποιοι συχνάζουν,
κάποιες εν περιστασιακές.
Κάποιοι μηνίσκουν τζιαμέ,
κάποιοι περνούν παραπάνω ώρα που τζίνους που μηνίσκουν τζιαμε.
Για κάποιες έγινε το σπίτι τους, για κάποιους το στρατόπεδο τους,
για κάποιους τζαι κάποιες έγινε ο χώρος τους,
ο δικός τους,
κάτι που τους ανήκει,
το άσυλο τους,
σε τούντη γαμημένη κοινωνία τυφλή που την εξουσία που παίρνει τζαι δίνει.
Κάποιοι θέλουν να καταρρέυσουν κάποιες δομές,
Κάποιοι τζιε κάποιες θέλουν να φτίαξουν
την δική τους πραγματικότητα,
μακρυά που κάθε ιδεολογία που περιλαμβάνει υπακοή.
Κάποιοι θεωρούν ότι η δημιουργεία έρχεται μέτα την καταστροφή.
Κάποιοι ελπίζουν,
κάποιοι τα πίνουν,
κάποιοι μας θέλουν τζαι εμάς στριμωγμένους στην γωνία.
Κάποιοι μας χτυπούν,
κάποιες την ανάσα μας ζητούν,
κάποιοι μας κοιτούν, άλλοι μας μισούν.
Κάποιοι μας κατηγορούν
κάποιοι δέρνουν για ναρκωτικά
κανναούρκα ή συνθετικά,
κάποιοι για εθνικά ιδανικά.
Κάποιοι αλητέυκουν,
κάποιοι εν τουρίστες,
κάποιοι εν θεατές,
κάποιοι αντιδρούν,
κάποιοι εν "ντόπιοι"
κάποιοι εν "ξένοι"
Έσχιη τζαι κάποιους τζαι κάποιες που συνειδητοποιούν τζαι που κατανοούν.
Κάποιοι μας θέλουν ενταγμένους.
Κάποιοι εδηλώσαν ότι ένι.
Κάποιοι νομίζουν ότι αρνούνται να ενταχθούν ενώ εν μέσα.
Κάποιοι παραποιούν τα πάντα,
κάποιοι μας διαστρεβλώνουν,
κάποιοι μας θέλουν κάτι άλλο,
κάποιοι θέλουν να περνούν καλά,
κάπως "διαφορετικά".
Κάποιοι ήρταν που μακρυά τζαι ξεφτιλίζουνται στην δουλειά,
κάποιοι επαναλαμβάνουν εμβατήρια ρατσιστικά,
κάποιοι εξιστορούν για παναίρκα δημοκρατικά ,
κάποιοι εξυπηρετούν συμφέροντα καπιταλιστικά,
στολισμένα με λόγια, με σχέδια ευρωπαικά,
για πλατείες γκρίζες δίχως φρικία, με πολύχρωμα ρούχα ή μαλλία, ανθρώπους εκτοπισμένους εσωτερικά, που θέλουν να ξεφύγουν ή με θεωρήματα μηδενιστικά ντυμένα σε χρώματα σκοτεινά.
Κάποιοι μας θέλουν παραταγμένους στην σειρά, κάποιοι θέτουν πρότυπα κοινωνικά, νεοηθικολογικά, προσεγμένα στα λεφτά, ή απαρχαιωμένα πατριωτικά, για κάποιο πολιτισμό.
Κάποιοι μας λαλούν για μια γαμημένη δημοκρατία, για δεξιά τζαι αριστερά, αν πρέπει να "σκεφτούμε" προοδευτικά ή πρωτοποριακά, να θκιαλέξουμε ανάμεσα σε αναγκαστικές, δήθεν ελεύθερες επιλογές, για ναί ή όι, για λάθος τζαι σωστό για κάποιο θεό που απαιτά γαμημενό "σεβασμό"?
Κάποιοι σκοτώνουν οτιδηποτε ζωντανό,
αλλά ποτέ εν εμάθαν να δημιουργούν.
Κάποιοι αντικαθιστούν τον κενό χρόνο.
Κάποιοι εν ανήκουν σε κανένα.
Κάποιος που ξέρει τον μανώλη...

Είμαστε όλοι μετανάστες.

"Στις 25/9/09 ολόκληρο το ιστορικό κέντρο της Λευκωσίας αστυνομοκρατείτο από πέραν των 250 μελών της δύναμης με σκοπό τις συλλήψεις «παράνομων» μεταναστών.

Επιχειρήσεις «σκούπα», έλεγχοι, ξύλο και τρομοκρατία από μπάτσους, αστυνομική βαρβαρότητα, σπάσιμο εισόδων, βιασμοί από εργοδότες και όχι μόνο, καθημερινός εξευτελισμός στο χώρο εργασίας, καθημερινός εξευτελισμός και ξυλοδαρμοί από ξενοφοβικούς, ρατσιστές και φασίστες, καθημερινός εξευτελισμός από αρχές και ιδιώτες. Αυτά περιλαμβάνει η ρουτίνα χιλιάδων μεταναστών/τριών που έρχονται στην Κύπρο αλλά και σε όλη την Ευρώπη με στόχο μία καλύτερη ζωή για τους ίδιους/ες και τις οικογένειές τους.

Τα τελευταία γεγονότα απέδειξαν περίτρανα πόσο αρμονικά λειτουργούν μεταξύ τους οι εξουσιαστικοί θεσμοί. Για μήνες τώρα, αλλά κυρίως την εβδομάδα πριν από την επιχείρηση «σκούπα», τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης πρόβαλλαν συνεχώς πως «έχει καταντήσει γκέτο η Παλιά Λευκωσία» και πως «οι κάτοικοι απαιτούν περισσότερη αστυνόμευση». Καθημερινά παρέλαυναν μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες κάθε λογής «υπεύθυνοι» και «αρμόδιοι» να μας διαβεβαιώσουν πως θα ληφθούν μέτρα. Η δήμαρχος της Λευκωσίας, Ελένη Μαύρου, με δηλώσεις της και εμφανίσεις της στα ΜΜΕ ζητούσε περισσότερη αστυνόμευση της εντός των τειχών πόλης και δικαιολογούσε τα αισθήματα ρατσισμού και ξενοφοβίας των Κυπρίων ως «αποτέλεσμα της όλης συμπεριφοράς των μεταναστών», οι οποίοι «δείχνουν να μην σέβονται τη χώρα που τους φιλοξενεί». Η κα Μαύρου δεν βλέπει τα χάλια του δήμου της, εξαιτίας του οποίου οι κάτοικοι της εντός των τειχών πόλης ζουν μες στη βρωμιά και τη δυσωδία από τα σκουπίδια, αλλά έφταιξαν οι μετανάστες για το ότι η παλιά πόλη έχει εγκαταλειφθεί παντελώς. Κανείς από αυτούς τους κυρίους/κυρίες δεν έχει προφανώς περπατήσει κάποια νύκτα στην Παλιά Λευκωσία για να διαπιστώσει πως τα λόγια περί «γκέτο» είναι όλα ψέματα. Κανείς δεν έχει αντιληφθεί ότι την εικόνα της παραδοσιακής Λευκωσίας είναι τα πολύβουα και φωταγωγημένα κλαμπ που την καταστρέφουν και όχι οι μετανάστες που έχουν δώσει κυριολεκτικά ζωή στην παλιά πόλη, η οποία έχει εγκαταλειφθεί και περιφρονηθεί από όλους τους «αρμοδίους».

Εκεί ακριβώς εμφανίζεται και η αστυνομία, ως «απομηχανής θεός», που θα «σώσει» τους κατοίκους από το «μένος» των λαθρομεταναστών. Με αυτό τον τρόπο η αστυνομία «δικαιολογεί» τον εξουσιαστικό και καταπιεστικό της ρόλο μέσα στην κοινωνία και παράλληλα το κράτος παρουσιάζεται ως «λυτρωτής» των κατοίκων.

Παράλληλα, μέσα σε όλο αυτό το θέατρο του παραλόγου, γινόμαστε μάρτυρες μιας περαιτέρω ενοχοποίησης των μεταναστών χωρίς χαρτιά και των προσφύγων, οι οποίοι αποκαλούνται ως «λαθρομετανάστες» . Τα ΜΜΕ δείχνουν να είναι πιο «ανεκτικά» με τους νόμιμους μετανάστες κι επιλέγουν να μην αναγνωρίζουν ότι όταν ένας άνθρωπος προσφυγοποιείται και εκτοπίζεται από τον τόπο του επειδή διώκεται πολιτικά ή λόγω ενός πολέμου ή λόγω της φτώχιας είναι πιθανόν να μην έχει τη δυνατότητα να ακολουθήσει νόμιμες διαδικασίες για να μεταβεί σε μία άλλη χώρα. Είναι μήπως εγκληματίας αυτός ο άνθρωπος, που, παρεμπιπτόντως, θα δώσει ότι έχει και δεν έχει στους μαφιόζους του trafficking για να φτάσει στην Ευρώπη; Επίσης, κανείς δεν αναγνωρίζει ότι στην Κύπρο η παραμονή των περισσότερων μεταναστών χωρίς χαρτιά οφείλεται στο ίδιο το κράτος και τις πολιτικές του, που μεταχειρίζονται τους μετανάστες ως σκλάβους με «ημερομηνία λήξης» και όχι ως ανθρώπους με δικαιώματα και ευκαιρίες. Δυστυχώς, ως εγκληματίες παρουσιάζονται αυτοί οι άνθρωποι τόσο από τα ΜΜΕ όσο και από τους εκπροσώπους του κράτους (βλ. δηλώσεις Υπουργού Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης, Λουκά Λουκά, για την πρόσφατη επιχείρηση «σκούπα», η οποία, σύμφωνα με τον κ. Λουκά, σκοπό είχε «την πάταξη της εγκληματικότητας»).

Έτσι, τα συνήθη θύματα αυτής της κοινωνίας, βρέθηκαν πρόσφατα «ένοχα» για ένα ακόμα «έγκλημα»: στην έλλειψη στεγαστικής πολιτικής, είναι αναγκασμένοι να διαμένουν και οι ίδιοι/ες και οι οικογένειές τους στις τρώγλες που οι Κύπριοι ιδιοκτήτες τους νοικιάζουν έναντι αδρής αμοιβής. Και για αυτό τους το «έγκλημα» η ετυμηγορία του κράτους είναι να παραμείνουν χωρίς καθόλου στέγη πάνω από τα κεφάλια τους. Όσο απάνθρωπες είναι οι επιχειρήσεις «σκούπα», άλλο τόσο απάνθρωπη είναι και η εισήγηση που συζητείται στη βουλή και που διαφημίζεται από τον κ. Λουκά για να θεσπιστεί νόμος που να μην επιτρέπει σε ιδιοκτήτες να ενοικιάζουν υποστατικά σε μετανάστες χωρίς χαρτιά. Δηλαδή όλοι αυτοί οι άνθρωποι που θα μείνουν; Στο δρόμο; Αυτή η εισήγηση μάλιστα παρουσιάζεται ως «δίκαιη», επειδή φαίνεται να επιρρίπτει ευθύνες και στους ιδιοκτήτες. Σε τελική όμως ανάλυση πάλι τους μετανάστες και τους πρόσφυγες πλήττει.

Από τη στιγμή που σιωπούμε μπροστά στο σύστημα της παγκόσμιας εξαθλίωσης, πρέπει να δεχτούμε και τις συνέπειές του που δεν είναι άλλες από την προσφυγιά και την μετανάστευση από τον λεγόμενο «τρίτο κόσμο» στον «πρώτο» κόσμο. Σ’ αυτόν τον κόσμο της εξαθλίωσης, της φτώχιας και της πείνας, της καταπίεσης, των επιχειρήσεων «σκούπα», της ανισότητας και της ανελευθερίας, εμείς δεν μπορούμε παρά να στεκόμαστε απέναντί του. Δεν μπορούμε παρά να σταθούμε αλληλέγγυοι σε όσους δέχονται την στυγνή σωματική και κάθε είδους βία από τους εξουσιαστές και τα αφεντικά. Δεν μπορούμε παρά να καταργήσουμε τις όποιες προκαταλήψεις έχουμε και να πολεμήσουμε για το δίκαιο των καταπιεζομένων.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΡΑΙΟΣ

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

Αυτόνομη Δράση Αντιεξουσιαστών "


Πορεία αλληλεγγύης κυριακή 3 οκτόβρη στην πλατεία ελευθερίας.


Ούλλα για τα συμφέροντα, ούλλα για το κέρδος, για το στολίδι της "μαύρου", που θέλει την λευκωσία να μετατραπεί σε άλλη μια προβλεπόμενη καπιταλιστική πρωτέυουσα της ευρώπης.

Αν το δούμε πιό ευρεία, η ανάπλαση της πλατείας ελευθερίας έν μινίσκει τζιαμέ.

Ούλλοι ξέρουμε που εν το παλιό δημαρχείο, η δημοτική αγορά. Ούλλοι επροσέξαμε την "στοά" που ήρτε να κάμει παρέα στα άλλο φλωροκλάμπ. Νομίζετε εννα σταματήσει τζιαμε?

Το σχέδιο περιλαμβάνει να διοχετευκεται η σκατίλα της μακαρίου μέσω πλατείας, μετά να κατεβαίνει μάρκου δράκου τζιε να εξαπλώνεται εντός των τειχών.

Η δίωξη των κατοίκων εννα συνεχιστεί, τούτη εν η δουλεία της αστυνομίας όπως ανάφερε τζιε ο εκρόσωπος τύπου των μπάτσων. Να εξυπηρετούν δηλαδή τα συμφέροντα του κράτους.

Που εμίνισκα στο φανάρι του διογένη οι γειτόνισσες μας είχαν λάβει χαρτί που τους έθκιοχνε ο δήμος, το ίδιο τζιε ο παπουτσής καρτζί μας. Οι ανθρώποι τουτοι, έννε "παράνομοι", ούτε καν μετανάστες, αλλά πάλε καποιος του θέλει εκτός τζιντου σημείου που εννα αναπλαστεί(!)

Τούτα ούλλα εν μέρος ενός καλοστημένου σχεδίου.

Ψυχική Υγεία.

Ο άνθρωπος: Το μόνο ζώο που ταξινομεί ίσχιε αναφέρει ο Τόμας Σάζ.
(βλ. δύο δοκίμια για την ψυχιατρική καταπίεση)
Σάν άνθρωποι, αρεσκόμαστε να χωρίζουμε τζιε να ταξινομούμε σε κατηγορίες τα πάντα. Τα δέντρα σαν δέντρα, τις πέτρες σαν πέτρες. Τα παραδείγματα γινίσκουνται συγκεκριμένα άμα ταξινομούμαι τις πέτρες ανάλογα με τα κριτήρια που τους βάλουμε εμείς. Πλακουθκιανές, στροτζιλες, λίες.. Βασικά βρίσκει ένα κοινό παρονομαστή σε κάποια αντικείμενα τζιε ανάλογα κατηγοριαποιά τα λεκτικά ώς σύνολο.

Ήντα μπου γίνεται όμως άμα τζίνες οι ταπέλλες αρκέφκουν να μπαίνουν σε άνθρώπινα όντα?
Κάθε άτομο εν αναγκασμένο να αναλάβει ένα ρόλο, άμεσα ή έμμεσα. Εν αναγκασμένο να ανοίκει σε μία ομάδα με άνθρώπους, με όμοια χαρακτηριστικα. Οι ρόλοι που αναλαμβάνει τες παραπάνω φορές, εν παραπάνω που ένας. Ήτε γιατρός εν κάποιος, ήτε δικηγόρος, ήτε νοικοκυρά, ήτε κομμουνιστής, ήτε εθνικιστής, καλός, κακός ήτε άστεγος, άνεργος, χριστιανός, μουσουλμάνος, κυπραίος, ισπανός, μπάτσος, μόνιμος, αναρχικός, κκιλιντζιρος, σχιεσολίρις, υγιής ή άρρωστος κ.οκ...
Για κάθε τι ιδιότητα, θρήσκευμα και οτιδήποτε κάθε άλλο, οι ανθρωποι καταχωρούν και καταχωρούνται σε κατηγορίες αναθέτοντας και το επικαλούμενο ρόλο και στερεότυπα που πρέπει να κουβαλούν οι άλλοι και οι ίδιοι.

Η εισαγωγή τούτη ένι για να δειξω που βασίζεται η λογική της ψυχιατρικής. Έν θεωρώ την ψυχιατρική ώς ιατρική.

Μία αρρώστεια, μπόρει να διαγνωστεί που τα συμπτώματα που πάσχει ένας ασθενής, χωρίς ο γιατρός να ενδιαφερτεί για το κοινωνικό τζιε πολιτικό φόντο του ασθενή, κρίνοντας που βλάβη στα όργανα.

Η νευρολογία π.χ αφορά τις δυσλειτουργίες στο νευρικό σύστημα.

Στην ψυχιατρική, ίσχιε γίνει το αντίθετο. Ούλλες οι διαγνώσεις εν βασισμένες πάς τα λεγόμενα του ασθενή, τζιε τα κριτήρια για ένα σύμπτωμα βασίζουνται πάς τες ηθικές αντιλήψεις της εποχής τζιε τα μοντέλλα συμπεριφοράς μια κοινωνίας. Άν το άτομο έννε σε θέση να τα ακολουθά, κατατάσσεται κάτω που το όνομα της ψυχικής ασθένειας.

Ένα στενό πρόσωπο, ο κοινωνικός λειτουργός, ή ακόμη και ο κοινωνικός περίγυρος κάποιου, μπόρουν να έχουν τις υποψίες, ή τις τεκμηριώσεις ότι ένα άτομο "πάσχει" που τούτη την ασθένεια, κοινώς, την τρέλλα, την πελλάρα. Το άτομο στέλνεται για εξέταση για να εξεταστεί και συνήθως να επιβεβαιωθει ότι το άτομο χρειάζεται "βοήθεια" μέ ή χωρίς την έγκριση του.

1264: Ιερά εξέταση - Λαικά Δικαστήρια.
Τα ίδια άτομα τότε που έν εντάσσουνταν με την υπόλοιπη κοινωνία, εθεωρούντουσαν τζιε εκαταδικάζονταν για χρήση μάυρης μαγείας, ερίφκαν τους στες φωθκίες για να εδραιωθεί, η πίστη . Το κράτος εχρειάζετουν ένα εχθρό, είτε πραγματικό έιτε φανταστικό. Αν δέν υπήρχε εννά πρεπε να δημιουργηθεί ώς μηχανισμός ελέγχου της κοινωνίας.
Στην εποχή μας, η λογική αντικατέστησε την πίστη. Το κυνήγι μαγείας έγινε κυνήγι πέλλαρας τζιε το κάψιμο εμετατράπηκε στην φυλάκιση τζιε αποξένωση του ψυχικά "άρρωστου".

Μέρος ΙΙ
Αρχικά στάδια ψυχιατρικής:
1800 - Σάμιουελ Κάρτραιτ
Ανακάλυψη (Δημιουργεία) 2 νέων ψυχικών ασθενείων.

Δραπετομάνια
Η ασθένεια που προσλαμβάνει μόνο έγχρωμους σκλάβους και τους ωθούσε να δραπετεύσουν απο τα αφεντικά τους.

Αιθιοπική δυσαισθησία
Η αιτία που οι μάυροι σκλάβοι εβαρκούνταν να δουλέψουν.

Ευτυχώς σαν ψυχίατρος, ήβρε την θεραπεία. Πλυνίσκεις τους με βραστό νερο τζιε σαπούνι, αλόιφκεις τους με λάδι τζιε διάς τους μουστουνίες με δερμάτινη ζώνη (!) Μετά ξαπολάς τους μες τα χωράφκια να δουλέψουν.
Κάπου δαμέ η ψυχιατρική άρκεψε να αναπτύσσεται με τούντο πρότυπο.

Τον τζιερό του Τόμας Σάζ ίσχιε πάς τες 7-8 ασθένεις. Σήμερα το DSM IV (diagnostic and statistical manual of mental disorders) έσχι καμία τριακοσχία(385 βασικά) ψυχικές ασθένειες.
Ήντα μπου ωθά τα πλάσματα να πέλλανισκουν. Υπάρχει όντως ο όρος ψυχικά ασθενής, ή
πελλός, σχιζοφρενής κ.τ.λ? Πάντα υπήρχαν τούτες οι ψυχικές ασθένειες? Τωρά ανακαλύπτουνται? Ή τωρά δημιουργούνται?

Σίουρα αλλαγές μπόρουν να ειδωθούν πας την συμπεριφρορά κάποιου "πελλού" μεταβατικά, ή εμφανίστηκαν που πίο πρίν. Όι σε σημέιο που να προερχεται που την στιγμή της γέννας, το ζήτημα έννε γεννετικό.

-Το απόλυτο αδιέξοδο που μπόρει να νίωσει.
-Να διαισθάνεται ένα υπαρξιακό κενό.
-Μια έλλειψη στα συνεισθήματα του.
-Άμα καταπιεστεί σεξουαλικά
-Η έλλειψη νοήματος στην ζωή του.
-Μια πλήρης ανασφάλεια που μπορεί να διακατέχει το άτομο.
-Γενικά μία εξουσιαστική σχέση που μπορεί να βρίσκεται.
-Η μοναξία της ανθρώπινης φύσης.
-Η έλλειψη αλληλεγγύης που άλλα άτομα.
-Ο οικονομικός τζιε ο επαγγελματικός ανταγωνισμός.

Τούτα μπορεί να εν τζιε προιόντα που παράγει το σύστημα..
Η κατανόηση του κόσμου που τρίτο μάτι, οι ένεργειες, οι στόχοι που μπορεί να ίσχιε ένα άτομο προηγουμένως τωρά μπορεί να του φαίνουνται ανούσιες, ήτε τους έφτασε ητε οι
(όπως τζιε νά 'σχι, πάντα στην κορυφή ενός βουνού ή καρίερας, εν εσιη τίποτε, εν η διαδρομή που μετρα. Ήντα μπου γίνεται άμα το πλάσμα αρκίσει να το κατανοήσει? Ή αλήθκειες κάποιες φορές εν τρομαχικές)

Ή προιόντα του θεσμού της οικογένειας
Οι απαγορέυσεις, τα όρια τζιε οι περιορισμοί αλλά τζιε οι αντιφάσεις σε τζίνα που τζίνους που τα θέτουν σαν πρότυπα, ο μελλοντικός "σχιζοφρενής" γίνίσκεται ένα αντικείμενο ασυμβίβαστων απαιτήσεων χωρίς να μπόρει να ξεφύγει. Συνήθως η διαταραγμένη επικοινωνία που έσχιη κάποιος, αντανακλά πίσω πας τα διαταρακτικό τρόπο επικοινωνίας της οικογένειας.

Ο Ρόλαντ Λάινγκ εξηγά.
"Όταν θεωρείται κοινωνικό γεγονός ότι ένας άνθρωπος φτάνει να θεωρείται σχιζοφρενής, κάθε εμπειρία τζιε συμπεριφορά είναι, μία ειδική στρατηγική που εφευρίσκει ένας άνθρωπος για να μπορέσει να επιβιώσει σε μία κατάσταση που δέν έιναι βιώσιμη.¨

Η πράξη ταξινόμησης του αλλά τζιε η ίδια η συμπεριφορά που ακολουθά ένα άτομο έν μέρος κάτι πολλά πίο ευρύτερα διαταραγμένο που αναπαράγει ο κοινωνικός περίγυρος.
Ότι δηλαδή έν ταιρκάζει μές τα κοινωνικά πρότυπα συμπεριφοράς, εν κάτι το άρρωστο, το διεστραμμένο, το πελλό τζιε άρα πρέπει να αφαιρεθεί, να διωχθεί, να κομμαθκιαστεί.


Παλίες τεχνικές αφορούσαν επεμβάσεις λογοτομής, η αποκοπή δηλαδή τεμαχίου από μέρος του εγκεφάλου. Ηλεκτροπληξία. Ζουρλομανδύας. Τα περισσότερα έχουν καταργηθεί, καθώς στις μέρες μας "υπάρχουν δικαιώματα"

Οι λοβοτομές συνεχίζονται, χημικά με χρήση φαρμάκων. Ο εγκέφαλος καταστέλνεται, καθώς τζιε το ίδιο το σώμα. Για να μεν αναφερτώ στες αμέτρειτες "παρενέργειες". Οξά εννε παρανέργειες?


Γιατί τούτα ούλλα? Γιατί συνεχίζει τούτη κατάσταση. Γιατί οι "πελλοί" καθηλώνουνται ενω τίποτε εν γίνεται ώς προς την θεραπεια τους?

Συμφέροντα.
Φαρμακοβιομηχανίες του τζιερρατά.
Πολυεθνικές, σχίεζουν εκατομύρια κάθε χρόνο.





Η ελευθερία εν θεραπευτική.

Εμφάνιση ||

Η μουσική εν έκφραση.
Η τέχνη το ίδιο.
Το να καταχωρείς κάτω τες σκέψεις σου εν έκφραση.
Το να δημιουργάς εν έκφραση.
Το να καταστρέφεις εν έκφραση.

Τι εν έκφραση?
Να φκάλεις το μέσα σου, έξω.
Να υιοθετάς πράματα που ταυτίζεσαι με τζίνα.
Τζιε να τα εφαρμόζεις.
Μέσω συμβολισμών,
σε ενα γλυπτό,
σε ένα καμβά,
σε ένα τοίχο,
σε μια μουσική σύνθεση,
χορεύκοντας,
τραουδόντας.

Το ζήτημα εν προσωπικό.
Η εμφάνιση, ο τρόπος που φαινούμαστε, το σώμα μας, το κρέας μας, εν ο καμβάς μας.
Εν η αντανάκλαση μας, η σκιά που χώνει την ψυσχιή μας.

Εν το έιδωλο της κοινωνίας που καθρεπτίζεται πάνω μας.

Εννε ώρα τωρά.

Τί εν χρόνος, η ώρα, τι εν η κάθε στιγμή που μας ρέσσει τζιε βουρα?

"Ο χρόνος εν πολύτιμος."
οξά
"Ο χρόνος εν ριάλλια?"

Ο τζιερός περνά, οι εποχές αλλάσουν, η γή φακκά κυρκλίλες γυρώ της.
Ανθρώποι γεννιόυνται, ψοφούν σαν οτιδήποτε άλλο.
Στο πέρασμα τους ξαπολούν ανεξίτιλα σημάθκια.
Θέλουν να περάσουν στην αιωνιότητα?
Να συνεχίζουν την ροή τούντου στάσιμου κόσμου?
Ο χρόνος, η ώρα.
Άλλό ένα παραισθησιογόνο.
Καθορισμός. Αριθμοί.
Τεχνητές αλήθκειες.
Εμέις τες κάμνουμε υπαρκτές.
Πιστέυκουμε σε ότι μας πούν.
Ωράρια.
Μισθοί.
Ο χρόνος εν απέραντος.
Ετεμαχίσαμε τον τζιε εφυλακίσαμετον.
Μές τον μυελλό των οστό μας.
Παραισθήσιογόνα τζιε μαλακίες.
Καθαρή ψύχωση.
Μαζική.

Ίντα μπού να κάμναμε χωρίς χρόνο?
Αν ήταν ούλλο μία μέρα, μία ώρα, ένα δευτερόλεπτο?
Εννα θα θορόυσαμε την στιγμή?
Εννα την εζούσαμε?
σκατά

Εμφάνιση.

Ποττέ μεν κρίνεις ένα βιβλίο που το εξώφυλλο του.

Ανάθεμα τα ποιος τηρά τούντο πράμα.
Μιλώ για τα στερότυπα που εντάσσουμε ο ένας τον άλλον μέσα.
Μιλώ για τον τρόπο που με αντιμετωπίσαν ανθρώποι σε διάφορες περιπτώσεις.
Τωρά εννα μου πείς, εν επιλογή σου ο τρόπος εμφάνισης σου. Το γιατί, εξηγώ άλλη φορα.

Ώτοστοπ.
Αποτυχία, όσες φορές τζιε αν το επροσπάθησα.

-Μάστρε, γεία σου, πεττάσεις με δαμέ πάρακατω?
-Μεν κουμπάς πας το αυτοκίνητο μου, φίε που δαμέ.

-Ε κυρία, μπόρεις να με πάρεις τζιε μένα, άρκησα τζιε μάχουμαι να..
κλείει παράθυρο τζιε δικλα που την άλλη.

-Συγνώμη..
-αααα..
ξερογύρισμα, χαζίρι να μπηχτεί.

-εεε, μπορείτ..
-ΟΙ!

-Γεία..
-Έν θελώ, αγόρασα στα προηγούμενα φώτα.
-μα εν τζιε πουλώ..
-Εν θέλω.

Τράπεζα:
Άλουτος, ρούχα των 2 εφτομάων, μαλλία ίσχια πάνω, κολλιτσιασμένα, δερμάτινο σάκκο με ατσαλόσποντες.
καρτερώ.
καρτερώ..
καρτερώ...
Έρκεται το γυρί μου..
Η υπάλληλος κάθεται τζιε θωρεί με.
Βάλω το σχίερι μες την εσωτερική πούγκα του σάκκου..
Ένας υπευθυνος κατεβαίνει τα σκαλία σχιονοτός

-Ποιός επαιξε τον συναγερμό?!

Γυρίζουν, ΟΥΛΛΟΙ, πάνω μου. Θωρούν με.
Θωρώ την υπάλληλο.
Φκάλω το σχιέρι μου που την πούγκα.

-'Μέρα, έχω ένα τσιέκκι να μου αλλάξεις.

Εκπνοές τζιε αναστεναγμοί..
Μα σαστε σοβαροί, κανεί ταινίες..

Στράτα.
Πρώτες επαφές με ελδυκάριους.
-ψίτ, να σου πω..
-ε?
-Βρίσκεις κάτι να φτιαχτούμε?
-...
-κανένα μπάφο καλέ.
-Μοίαζω σου με ντίλερ ρε μαλάκα?
-Ναι.
-Αεισιχτ..

Μπακάλη.
-Ναι, έσχιετε, πόκκες?
-ΚΟΚΕΣ?!
-πόκες, γαμώ το κέρατο μου, πόκες.

Αναγέννηση.

Στον ορίζοντα ελπίδα καμία, το μόνο που απέμεινε εν τα μαυρα μου φτερά
για να μου θυμίζουν οτι τίποτε εν αλλάσει τα σάπια τους μυαλά.
Λόγια πικρά, εξανεμίζουνται σιωπηλά, έμαθα να βλέπω χαμηλά
γιατί νιώθω ότι ανέβηκα ψηλά, μα εβαρέθηκα να έχω για παρέα
μια τρυπημένη μοναξία, να μου θυμίζει οτί τίποτε έν εσχιη αξία πία,
μόνο λιμένα πρότυπα τζιε ιδανικά, τζιε καμπόσα ναρκωτικά.
Θέλω να *****ρω τζιε να χαθώ, μακρυά που κάθε πολιτισμό,
άνθρωπο συντηρητικό, θρήσκο ή στρατιωτικό.
Ετσι τζιε αλλίως εν ούλλα ένα ναρκωτικό, ένα όνειρο απατηλό πλασμένο που άγγελο
σχιζοφρενικό, τζίνον που ονομάσαν κάτι το διαβολικό γιατί δίνει
μόνο διέξοδο πλαστό τζιε τζίνο που νιώθω εννα το πώ, τζιε ας με πουν
κάφρο ή κομπλεξικό, μάλλον επειδή εν εγνωρίσαν τον μηδενισμό γιατί οι πλείστοι
έχουν ένα πρόβλημα ψυχικό, ενα κόλλημα που εν για ούλλους κοινό.
Το δικό μου εν διαφορετικό, ενόμιζα ήταν να δώκω ένα μήνυμα λυτρωτικό
μα απέτυχα, στην προσπάθεια μου να έβρω τον δικό μου εαυτό,
εδημιούργησα ακόμα ένα, πίο συμβατικό, εξοικοιωμένο με την ιδέα για ένα
πρόωρο τερματισμό, ένα θάνατο αηδιαστικό, αλλά ταυτόχρονα απελευθερωτικό.
Ο ηρμός των σκέψεων μου εν χαοτικός, οδηγημένος πλέον που μίσος για οτιδήποτε
που έσχιη χαρακτήρα παθητικό τζιε που μάταια προσπαθεί να στηρίξει τον
λόγο ύπαρξης του σε ένα σύστημα καταπιεστικό.

Είμαι ακόμα ζωντανός.
Αναπνέω.
Υπο άλλες συνθήκες, έν θα ήμουν σε τούντη θέση.
Ποτό γαμώτο, πολύ ποτό.
Πρέπει να κόψω.
Οξά?
Εννα δείξει.

Έμαθα να εκτιμώ κάποιες "αλήθκειες". Βασισμένες πάς σε κάποια δεδομένα. Οι οποιές διαμορφώνουν την δική μου πραγματικότητα.
Η κύπρος εν σκατά.
Εννα συμβιβαστώ με τούντη ιδέα.
όπως τζιε με κάποια άλλα δεδομένα.
Δηλαδή: Οι παραπάνω εν ττόπουζοι για μένα. Ένα μάτσο βλάκες τζιε ηλίθιες. Κολλημένοι, στον κόσμο τους. Τζίνοι εν οι πελλοί. Όι εγώ.
Η κοινωνία εν ταυτίζεται με μένα. Εγώ έν πρόκειται να ενταχθώ σε τζίνη. Έν γουστάρω.
Τούτα εν δεδομένα πιον. Τζιε γώ πάλε εννα αντιδρώ, όπως μπορώ. Αλλά τίποτε εν θα με ξανασύρει χαμέ. Η ταπεινότητα επέθανε. Έν θα σικκιρτώ πιον για την νοοτροπία που έσχιη ο περίγυρος μου. Στα αρχίδια μου, έν θα χαλιούμαι για τον κάθε παλαβό.

Ρεσπέκτ στις φιλίες που έκαμα τα τελευταία χρόνια.

Νίτσιε.

-Ο θεός είναι νεκρός!

Ο θεός εν μία ιδέα, κάτι το ανύπαρκτο. Στηρίζεται στην ανάγκη του ανθρώπου για πίστη. Υπάρχει μόνο για κάποιον φτάνει να έσχιη πίστη σε τζίνο. Με την ίδια πίστη μπόρει κάποιος να πείσει τον εαυτό του ότι τζίνη η ιδέα εν ανόυσια τζιε μή υπαρκτή. Για να πεθάνει κάτι, πρέπει πρώτα να υπάρξει. Ο θεός εν υπήρξε ποττέ, μόνο μια σάπια ιδέα μέσα σε άρρωστα μυαλά. Τζίνη η ιδέα πρέπει να πεθάνει. Ο θεός εν υπάρχει! Τζιε αν υπήρχε, τότε εννά πρεπε να τον σκοτώσουμε. Τζίνο εννα ήταν θρίαμβος για την ανθρώπινη ράτσα, τότε εννα φώναζα τζιε γώ ο θεός εν νεκρός.

-Πώς; είναι ο άνθρωπος απλώς ένα λάθος του Θεού; Ή μήπως ο Θεός ένα λάθος του ανθρώπου;

Το δεύτερο.. Τζιε έννε το μόνο λάθος, αλλά εν που τα πιό ζωτικά.

-Να μάθει κανείς να σκέφτεται: Στα σχολεία μας κανείς δεν έχει πια την παραμικρή ιδέα αυτού του πράγματος.

Έν αλλάξαν τζιε πολλά πράματα..

-Τι; Ψάχνεις;Θέλεις να πολλάπλασιαστείς επί δέκα, επί εκατό; Ψάχνεις για οπαδούς; Ψάξε για μηδενικά!

Τζιε η απελπισία τζιε απόγνωση μεγαλώνει.. Καμία ελπίδα πλέον..

-Η συναναστροφή με τους ανθρώπους χαλάει το χαρακτήρα, ιδιαίτερα όταν δεν έχει κανείς τέτοιον.

Απλά ακούς τις απόψεις σου να ταλαντέυονται πίσω στο τύμπανο του αυτιού σου με άλλα λόγια..

-Σκέφτομαι, άρα υπάρχω. (ντεκαρτ)

υπάρχω, σκέφτοντας ότι έν ζώ..

Το χάος εν τάξη τζιε η τάξη εν χάος.

Η κεντρική βάση για να αρκέψει τούτος ο συλλογισμός: "Τίποτε εν συμβαίνει τυχαία στην ζωή"

Άρα τα πάντα εν καθορισμένα. Ότι ισχύει τούτο, εν σημαίνει ότι έτσι πρέπει να εν τα πράματα.
Ζούμε σε ένα σύστημα. Είμαστε μέρος του, ήτε το θέλουμε ήτε όι. Τα πάντα εν προκαθορισμένα που πριν. Η αιτιοκρατία (ντετερμινισμός) στηρίζει το τούτο, καθώς βασίζει την ύπαρξη της σε φυσικούς νόμους τζιε δυνάμεις οι οποίες ορίζουν τούτη την τάξη. Το σύστημα θέλει μας σε μία τάξη. Τζίνη επιβάλλεται, ήτε με νόμους, ήτε διαμορφώνει τους ανθρώπους να ορίζουν μόνοι τους νόμους για τον εαυτό τους. Η ηθικολογία που διακατέχει τον καθένα μας ορίζεται που τα πρότυπα της κοινωνίας, δηλαδή το τί εν αποδεκτό τζιε σωστό ή το τί εν ανάρμοστο τζιε λαθος. Η τάξη απορρίπτει την τυχαιότητα.

Η επιβαλλόμενη τάξη, ήτε που το σύστημα (νομοθεσίες) ήτε που τους εαυτούς μας (ηθική) προκαλέι ένα αφύσικο χάος πάνω στην φύση τζιε τα ένστινκτα της, καθώς είμαστε μέρος της.

Το σύμπαν, ο χαρακτήρας του ανθρώπου, η φύση, ο πλανήτης έχουν μόνο μία συμπεριφορά. Τζίνη η συμπεριφορά έν μπόρει να καθοριστεί, εν ανεξέλεκτη τζιε διακρώς μεταβαλλόμενη. Άρα επικρατεί μία κατάσταση χαώδες, η οπόια όμως εν αρμονική. Η φυσική τάξη των πραγμάτων ένι να λειτουργούν υπό ένα χάος. Τα ένστινκτα πρέπει να μας διακατατέχουν, όχι η ηθική τζιε οι αξίες που μας επλασάραν. Τουτο εννα ονόμαζα ελευθερία, καθώς τίποτε εν πρεπει να καθορίζεται. Η ελευθερία προαπαιτέι χάος για να υπάρξει, τζιε μετά τίποτε έν χρειάζεται να υποθεί. Το δικαίωμα της ελευθερίας που προνοεί η δημοκρατία, ή η ηθική ότι έν πρέπει να επηρεάζει τους άλλους εν μάλλον μια αξία που επροσδιορίστηκε που τους ισχυρούς.

Γενία του Χάους

"Θαύμασε το λουλούδι, πριν να μαραθεί,
θαύμασε το δάκρυ, πριν στεγνώσει,
θαύμασε τη μέρα, πριν νυχτώσει,
αγάπησε την ομορφιά, πριν σε προδώσει.
Γιατί αυτό που θαυμάζεις σήμερα,
να ξέρεις πως δε διαρκεί για πάντα...
Είναι ήχος που σπάει τη σιωπή,
είναι φως που διαπερνά τη σκοτεινιά,
είναι γιατρειά ανίατης αρρώστιας,
είναι ελπίδα για μικρά παιδιά.
Κι όσο καλό κι αν σου φαίνεται πως είναι,
τόσο εύκολα μπορεί να σκοτώσει.
Αυτό το κάτι, άλλοι το λένε ομορφιά
κι άλλοι το λένε θάνατο."

αφιερωμένο.
αναπάυσου τώρα, τα βάσανα σου ετελιώσαν.

Αντίφα.

Αρκετά σας ανεχτήκαμε!

Μέσω των δικών μας προσωπικών εμπειριών και γενικά μέσω της κοινωνικής αδικίας που διατυπώνεται στα μυαλά μας, για λόγους συνείδησης δεν μπορούμε να μέινουμε αδρανής σε όσα συμβαίνουν γύρω μας.

Φασιστοειδή, ακροδέξιων παρατάξεων ενταγμένα σε εθνικιστικές οργανώσεις, έχουν δείξει αμέτρητες φορές ξεκάθαρα τις θέσεις τους. Μέσω των εθνικών ιδεωδών που προπαγανδίζονται και αναπαράγονται στα σχολεία, τον στρατό αλλά και σε οικογενειακό περιβάλλον, φανατίζονται ενάντια σε ότιδήποτε το διαφορετικό.

Κυνηγητά, καταστροφές σε καταστήματα μεταναστών, αυτοκίνητα κύπριων, επιθέσεις σε άτομα που δεν ταυτίζονται με τις δικές τους πολιτικές πεποιθήσεις, ιδεολογικά διαφορετικής φυλής, χρώματος, κοινωνικής τάξης, καταγωγής, θρησκευτικών, πολιτικών ή ιδεολογικών πεποιθήσεων. Επιθέσεις σε αυτοδιαχειριζόμενα κοινωνικά κέντρα, απειλές και εκβιασμοι, βία σε κάθε μορφή, σωματική και ψυχική.

Το κράτος παράλληλα, με το αριστερό προσωπείο, είναι συνένοχο καθώς με τις επιχειρήσεις σκούπας προωθέί τον ρατσισμό. Μένει αμέτοχο σε τέτοιες φασιστικές επιθέσεις.
Όλα αυτά δεν μας αφήνουν περιθώρια παρά να αντιδράσουμε σε αυτή την φασιστική συμπεριφορά.
Δηλώνουμε παρών, εναντιώνοντας σε κάθε μορφή εξουσίας και καταπίεσης. Παίρνουμε την πρωτοβουλία να καλέσουμε ανοιχτή λαική συνέλευση για να αποφασίσουμε συλλογικά διάφορες ενέργειες και εισηγήσεις που μπόρουν να υλοποιηθούν, καθώς και τα περιθώρια δράσης μας.
Κοινός γνώμονας: Αντιρατσισμός/Αντιφασισμός.

27 Ιούλη. Παλία Λευκωσία / πλατεία μανώλη (φανερωμένης) - ώρα 18:00

Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ.

Σφαιρικά.

Οι φασιστικές/ εθνικιστικές/ ναζιστικές ομάδες πληθαίνουν, αφήνοντας στο πέρασμα τους περιστατικά βίας. Φασίστες που δεν συνταντάμε μόνο σε ακραίες δεξιές εθνικόφρωνες παρατάξεις, αλλά και αριστερές, "σοσιαλιστικές" κομμουνιστικές ομάδες.. Ομάδες, οργανώσεις και πολιτικοί που έχουν ώς αρχή τους την ιεραρχία και την εξουσία ως προς τους άλλους, διαιωνίζουν πολιτικά προβλήματα.

Οι κάτοικοι αυτού του νησιού, και ακόμα παραπέρα, ανεξαρτήτως φυλής, κοινωνικής
τάξης, θρησκευτικών πεπειθήσεων, βρίσκόμαστε όλοι βυθισμένοι σε ένα πολύπλοκο μηχανισμό εξουσίας.
Αμέτρητα γρανάζια δουλέυουν ως προς την υποδούλωση του ανθρώπινου πνέυματος. Μηχανισμοί που βασίζονται στον άνθρωπο ως κινητήρια δύναμη για να συνεχίζει το σύστημα να συντηρείται.
Το κυπριακό κράτος, χαρακτηρίζεται ως δημοκρατικό. Ένα καθεστώς, που όσο και να μιλά
για ελευθερία, επιβάλλεται και επιβάλλει νομοθεσίες, απαγορέυσεις και περιορισμούς ως αντιβαρο για τα "δικαιώματα" που μας προσφέρει. Κάθε δικαιωμα κουβαλά και μια υποχρέωση καθώς με κάθε αντίδραση ή εναντίωση ως προς αυτή, το νομικό σύστημα μπάινει σε εφαρμογή. Η δικαιοσύνη και οι νόμοι είναι τυφλόι. Δεν βλέπουν τί οδηγεί ένα άτομο να φτασει στο σημείο να αναγκαστεί, να διαπράξει αυτό που θεωρείται έγκλημα, παρα μόνο την πράξη και τις συνέπειες του.
Ανθρώποι συλλαμβάνονται, δικάζονται φυλακίζονται υπό το πρόσχημα της ασφάλειας
και του δικαίου. Ο ρόλος του δικαστηρίου αναπαράγεται,το ίδιο και ο ρόλος του δικαστα,
που κρίνοντας από τελευταίες αποφάσεις που έχουν παρθέι, φανερώνουν
καθαρό φασισμό. Σαν αντίκρυσμα, διώξεις, ποινές, φυλακίσεις λαμβάνουν χώρο καθώς εδώ αναδυκνύεται ο υποτιθέμενος θεσμός της αστυνόμευσης. Οι εκπροσώποι του νόμου εχούν δέιξει όμως αμέτρητες φορές τα πραγματικά τους μούτρα. Χτυπώντας, βασανίζοντας, απηγάγοντας, πυροβολόντας
και γενικά τρομοκρατόντας κόσμο και νεολάιους στο όνομα της εξουσίας που τους έχει δοθει.
Η αστυνομική βία και η εγκληματικότητα δεν πρόκειται να καταργηθούν μέχρι να καταργηθεί η ανισότητα μεταξύ των ανθρώπων. Η οικονομική αδικία, ο διαχωρισμός των τάξεων, οι αισχρή κερδοσκοπεία πολυεθνικών καπιταλιστικών εταιριών, σπρώχνει τον κόσμο να αντιδρά, να βγάινει στους δρόμους διεκδικώντας ότι του ανήκει.
Ετσι το επίπεδο ελέγχου και καταστολής ανεβαίνει, βλέποντας συνεχώς καινούργιες κάμερες, περισσότερους ελέγχους, ψευτικες κατηγορίες και κλησεις για δικαστήρια.

Σ’αυτό το νησί η ανισότητα, οικονομική και φυλετική,υπάρχει και είναι αισθητή. Την χειρότερη θέση πέρνουν οι μετανάστες, κυρίως αυτοί που προέλχονται απο τριτοκοσμικές χώρες. Η ανισότητα φουντώνει στην κοινονία μας, κυρίως μέσω του κρατικού μηχανισμού, και του τρόπου διαχείρησής του απέναντι στους μετανάστες. Η ανισότητα αυτή δεν θα σταματήσει να υπάρχει εφόσον οι πλήστοι Κύπριοι εργοδότες αλλά και πολίτες δέχονται αυτή την άνιση μεταχείρηση μεταναστών ενώ κάπιοι την ενισχύουν και την επεκτίνουν. Η Ευρωπαική Ένωση ανάλογα με τα οιονομικά της συμφέροντα ανοιγοκλείνει τα σύνορα στους μετανάστες τριτοκοσμικών χορών για να δικαιολογίσει αλλά και να οξύνει ουσιαστικά την οικονομική εκμετάλλευσή τους. Σύμφωνα με ανακοίνωση που δόθηκε από το Υπουργείο Εσωτερικών ο αριθμός των ξένων εργαζομένων στην Κύπρο είναι 116.000 περίπου, εκ των οποίων οι 57.000 είναι κοινοτικοί και οι 59.000 υπήκοοι τρίτων χορών. 176.000 περίπου ανέρχεται ο αριθμός όλων των αλλοδαπών που ζούν στο νησί. Εκτιμάται ότι οι 25.000 βρίσκονται εδώ παράνομα και συνεπώς ζούν στις πιο άθλιες συνθήκες διαβίωσης. Σύμφωνα με την Κυπριακή νομοθεσία, όπως εξάλλου συμβαίνει σε όλα τα κράτοι μέλη της Ευρώπης, ουδής αλλοδαπός τρίτης χώρας δεν εισέρχεται στην Κύπρο χωρίς άδεια εισόδου. Επίσης οι οδηγείες της κ. Σ , διευθήντρια του Τμήματος Μετανάστευσης, φαίνονται άκρως ρατσιστικές. Με βάση αυτή την οδηγεία της καμία κρατική υπηρεσία να μην εξυπηρετεί αλλοδαπό αν δεν διαπιστώσει πρώτα οτι βρίσκεται στην Κυπρο νόμιμα. Δηλαδή το παιδί «παράνομου» αλλοδαπού δεν μπορεί να εγγραφεί σε σχολείο ούτε να έχει πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Εμείς ως αυτόνομα και αυτοσυνείδητα άτομα απαιτούμε να σταματήσει η εκμετάλλευση των οικονομικών μεταναστών σαν φτυνή εργατική δύναμη. Να σταματήσει η εκμετλαλλευση νεαρών αλλοδαπών γυναικών σαν σεξουαλικά αντικείμενα και η εξώθηση τους στην πορνεία. Να σταματήσουν τα ρατσιστικά εγκλήματα κατά των αλλοδαπών. Να τερματιστεί αυτή η απάνθρωπη μεταναστευτική πολιτική. Τα παιδιά των μεταναστών δικαιούνται παιδεία, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, τροφή και στέγη.

Το εκπαιδευτικό σύστημα, οι παιδαγωγικές σχολές έχουν ώς σκοπό να διαμορφώνουν την συνείδηση του ατόμου ανάλογα με τους θεσμούς του κράτους, προσδιορίζοντας την συμπεριφορά που πρέπει να διακατέχει την κοινωνία που ζούμε.
Το κράτος, διακατέχει το μονοπώλιο στο να επεμβαίνει στην διαμόρφωση του χαρακτήρα του ατόμου, καθώς η πρώιμη παιδική ηλικία είναι ευάλωτη και έυκολο να διαπλαστεί ανάλογα με τις πληροφορίες που λαμβάνει.
Η νέες γενίες δέν εχουν το δικαίωμα να επιλέξουν τον δικό τους τρόπο ζωής ή σκέψης αφού μέσω της πλύσης εγκεφάλου, πλαστά ιδανικά φυτέυονται στα μυαλα των παιδίων ώς δεδομένα που δεν μπορούν να αμφισβητηθούν.
Μέσω της ιστορίας, των θρησκευτικών κα γενικά των μαθημάτων που λαμβάνουν μέρος στα σχολικά κελία, τα παιδία έρχονται σε επαφή με όρους και αόριστες έννοιες όπως θεός, πατρίδα, έθνος, οικογένεια κτλ τα οποία υποχρεούνται ώς πολίτες να ακολουθούν και να τιμούν.
Η ομοιομορφία που επιβάλλεται, αποσκοπεί στο να μαζικοποιεί την κοινή αντίληψη, χάνοντας κάποιος την ατομικότητα του και να ακολουθεί την πλειοψηφική γνώμη ώς σωστή.

Μετά το σχολείο και συγκεκριμένα, μετά το 18ο έτος ηλικίας, (όριο ενηλικίωσης που θέτει το κράτος) το αρσενικό γένος, υποχρεούται με τον νόμο να υπηρετήσει και να θυσιαστεί για την σκλαβωμένη του "πατρίδα". Μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα, η διαδικασία προπαγάνδας συνεχίζει. Μίσος αρχίζει να αναπτύσσεται ώς προς άλλους λαούς και φυλές καθώς μία ρατσιστική συμπεριφορά λαμβάνει μέρος απέναντι τους. Μέσω τον εθνικών ιδεών, προωθείται επίσης μία τάση ώς προς φασιμό, μιλιταρισμό και απέχθεια ώς προς οτιδήποτε το διαφορετικό.
Η ιστορία που αναγκαζόμαστε να κουβαλούμε στις πλάτες μας, ως προσδιορισμός για την καταγωγή μας, κρύβει ψευτίες, αιματοχυσίες και πτώματα που θυσιάστηκαν στον βωμό των συμφερόντων των κρατών για να φτίαξουν μελλοντικούς "παραδείσους".

Η εκκλησία, μία εταιρία που αρχικά είχε την σημασία του κράτους, δηλαδή να υποτάσει και να κλέβει λεφτά από τον λαό, εμπλέκεται επίσης στις βρωμίες της ιστορίας, προσπαθόντας να αποφύγει τυχόν μεταρυθμίσεις. Οι αντιπροσώποι του ¨θεού¨, έχουν στην κατοχή τους, τεράστιες εκτάσεις γής, μετοχές σε εταιρίες αφήνοντας τους περιθώρια να ασχολούνται με πολιτικά ζητήματα, οικονομικά, ακόμη και εκλογικά.

Όλα αυτοι οι μηχανισμοί υποταγής συνεχίζουν ανενόχλητοι το έργο τους. Η διαφθορά στην αστυνομία συνεχίζει, το παρακράτος ενδυναμώνει όλο και περισσοτερο.

Οι σάπιες δομές που έχει στο υπόβαθρο της η κυπριακή κοινωνία, όπως ο συντηριτισμός και η πατριαρχεία, καλλιεργεί μία νοοτροπία απάθειας, αδιαφορίας και άγνοιας ως προς κοινωνικά ζητήματα που δεν αφορούν μόνο εκέινους αλλά και τους γύρω τους.

Είμαστε το κομμάτι της κοινωνίας που περιπλανάται γύρω από το νεκρό σώμα της. Είμαστε ίσως άγνωστοι σε σάς, ίσως γνωστοί, μπορεί να είμαστε οι γείτονες σας, οι φίλοι σας. Είμαστε η χαμένη νεολαία που αρνείται να ακολουθήσει τα χνάρια σας, τον τρόπο ζωής σας, τα πρότυπα σας, τα ιδεώδη σας. Είμαστε οι άνθρωποι που αμφέβαλαν και προβληματίζονταν για τα πάντα γύρω τους, σε ότι προσπαθήσατε να μας παρουσιάσεται ως το μονοπάτι για τον καλό δρόμο. Είμαστε οι άνθρωποι που η ζωή τους πνίγεται στην μπόχα των πόλεων, η όραση τους συναντά παντού το γκρίζο. Είμαστε οι ανθρώποι που ξεψυχούμε όσο συλλογιζόμαστε την κατέυθυνση που έχει πάρει η ανθρώπινη φύση βλέποντας καθημερινά την πρόοδο του "πολιτισμού".

Πιστέυουμε στην ισότητα μεταξύ των ανθρώπων, στις ανθρώπινες σχέσεις που βασίζονται
στην συλλογικότητα και την αλληλεγγύη. Αρνούμαστε κάθε μορφή εξουσίας, καταπίεσης, ιεραρχίας, ρατσισμού και περιορισμού στον άνθρωπο.

Ουίσκια II -αντικατοχική

Αναρωθκιόυμαι αν άυριο, οι τύποι που μας βουρουν πουπίσω επειδη μας θεωρούν απειλή, εννα συνεχίσουν τούντο παραλήρημα ενάντια στην ανθρωπότητα τζιε ειδικά στην κυπριακή κοινωνία, τόσο φανατισμένα ενάντια στην ελέυθερία ως προς την αυτοικανοποιηση το να πίαν εκδίκηση μεσω μίσους για ένα "άλλο" λαό. Ωσπού αναπαράγεται τούντο πράμα, εννα κάμνετε για πολλάαα χρονια ακόμα αντικατοχικές, επειδή η μόνη λύση που μπόρουν να σας προσφέρουν οι πολιτικοι εννά εν ακόμα μια παντέντα ώς προς τα συμφέροντα των κρατών, όι του λαού.

Η αλλαγή εννα ρτει μέσω νοητικής επανάστασης, άμα ο κόσμος εξανεμίσει κάθε φασιστική ή ρατσιστική συμπεριφορα τζιε αντιληφθεί ποιος εν πραγματικός εχθρός.

Τζιε επειδή, άμα λαλούμε μάυρο, λαλέιτε άσπρο. Άμα λαλούμε κάτω τα σύνορα, εσείς εννα πάτε άυριο με τούβλα τζιε κουνκρι? οξά εννα μουντάρετε?

Εγώ έν έζησα τούντα πράματα, έν με επηρεάσαν, εν εχαράξαν ενα σημάδι μέσα μου. Θορώ το θέμα εγωιστικά, μπορεί, αλλά τζιε παροντικά. Η παρούσα αλήθκεια ένι οτι έσχιη 2 κράτη, το ένα εν δέχεται την ύπαρξη του άλλου, τζιε το άλλο, θορέι την ύπαρξη του. Εν πατωμένοι οι τόποι με σημαίες παντού, κυπριακες, ελληνικές, τουτζικες, τουρτζικοκυπριακες, εγγλέζικες, πας τες πρεσβέιες η κάθε μια την δική της, των un, της εκκλησιας, με σταυρους, ελίες τζιε ότι άλλη μαλακία για να προσδιορίζει την γαμημένη ύπαρξη μας. Σκατα.
Όυλλοι βουρουν να αξιοποιήσουν την κύπρο καλύτερα για συμφέροντα οικονομικα, σκοτωνουνται, ή μάλλον βάλουν στρατιωτούθκια να σκοτώνουνται τζιε μετά τιμούν τους σαν ήρωες για την πατρίδα.
Κάτω η εξουσία, η γή εν για ούλλους, με ελληνική με τουρτζική, εν του λαού της, ούλλων όσων την κατοικόυν τζιε κανενού άλλου.

raw.