Στο θκιάολο.

Όσα πολλά ή όσο βαθκιά εννα μπώ σε μια συζήτηση που αφορά την αντιψυχιατρική, σκέφτουμαι ότι εννά πληρούσα τις προδιαγραφές για να μπόρει να μου καρφωθεί η ταπέλλα της σχιζοφρένενειας. Αποκλείεται να είμαι ο μόνος τζαι πιθανών να μεν πασχω.

Πέρα που κάτι υποσυνείδητα σκατά που αναβλύζουν όπως τον βόθρο, αμα ξυσχειλήσει, η ικανότητα μου να στήσω υποθέσεις μες το νού μου φρικάρει με. Ειδικά άμα με αναγνωρίζω σε τζιντη φάση γιατί μετά καταργώ το. Τζαι μετά αφήνω το να ενδυναμώσει που τες πιο ηλίθιες πατατηρήσεις., αναγκάζοντας με να γράφω τούντες μαλακίες. Κάτι άλλαξε, εν θα πω νάκκον. Άμα εστιάσω να κάμω κάτι, εε βαρκούμαι, δυσπιρκώ, ξαπολώ το γιατί αμέσως χάνει την αξία τοιυ. Εν θωρώ λόγο να έσχεις «στόχους» τζαι κορυφές να σκαρφαλώσεις, να αφήκεις το αποτύπωμα σου στο πολιτισμό τζαι στην κουλτούρα, το μεγαλούργημα σου, στιβαρό τζιαμέ, να το θωρεί ούλλος ο κόσμος τζαι να λαλέι, ήντα ξικάβλωτο πουλλί. Να σχείς προσδοκίες, τζαι ριάλλια, τζαι να κάμνεις επενδύσεις στον μέλλον τζαι τζαι..

Πρέπει ανν αρκετά ηλίθια βαρετά αν δεν τα έσχεις τζίνα πας την κκελέ σου φαντάζουμαι. Άλλά τζαι να καταφέρναμε,(εγώ τζαι οι πολλαπλές μου προσωπικότητες υποθέτω) να αντικρύσουμε θεωρητικά ποττέ μια κοινωνία όπου ούλλοι εννα έχουν ήδη αποκατασταθεί, έσσο τους με την γιενέκα, τον σχύλο τους, τον κάττο τους, τον πούττο τους. (βιλλο ανάλογα) Τα γρανάζια του συστήματος τζυλλούν «καλά», καθένας καταναλώνει τζαι καταναλώνται, να το παρασχίεσουμε, έν εσχει κυπριακό, εν εσχει ανεργία, ο άλλος εν θελεί τούρκους, σε άλλο χωρόχρονο, ο άλλος εν θελει ξένους. Ούλλα τέλια για τον καθένα ξεχωριστά, όπως εννα ‘ταν για τζίνο ι δική του πραγματικότητα αλλά πάντα που πάνω ένα σύστημα να «καθοδηγα» τζαι να «συντηρά». Τζαι διωρωθκιούμε? Εν θα βαρκούμαστουν πάλε?

Εν θα εμπουχτίζαμε πάλε?! Εν φαινεται ότι λειπει κάτι?!