Χακί σκατό.

Άλλη μια μέρα, στης λευκωσίας τον άσφαλτο βραστό,

κοχλώ δίχα ρέυμα χάρη στον στρατό,

μάχουμαι να δώ, μα άλλο νάκκο να στραωθώ

που του κ΄ρατους τον ηλίθιο σκέψεων ηρμών,

για το τι να πούν, πώς να δικαιολογηθούν,

για 2,5 σχιλιάες τόνους εκρηκτικά που εφίαν ίσχια πάνω

13 άτομα νεκρά που εθυσιαστήκαν ηρωικά,

τζαι άλλη να επιμένει να στέλει τα κοπελλούθκια της σκοπιά

αλόπως εν τα θέλει ζωντανά,

προτιμά τα σε πορτρέτα κάτω που σύμβολα εθνικά,

θαμένα θκιόμισι πόθκια βαθκία, στην γή

να συνοδέυκει κάθε της πληγή που σύνορα τζαι στρατόπαιδα σαδιστικά.

Αηδία..

Γεννημένος τζαι μεγαλωμένος σε μια κοινωνία, θκιό δεκαετίες ως τωρα, γαμημένο άλκατράζ, πατρίδα μου η φυλακή πκιόν। Φυλακισμένοι τζαι αποκλεισμένοι σε ένα νησί που η μόνη του ιδεολογία εν το κέρδος, το κύρος, το βόλεμα τζαι η πολυτέλεια। Σκλαβία μέσα που νόμους τζαι κοινωνικά πρότυπα, στιβαρά τζαι ακάθεκτα σαν τα τσιμέντα που μας περιτρυγυρίζουν. Τζαι μείς να νοιώθουμε τις ψυσχίες μας να μαρανίσκουν τζαι να τεμαχίζουνται σαν τα δέντρα που θυσίάζουνται για την πρόοδο.

Καλοτζαίρι..

Η πιο σπουδαία εποχή, τα πιο σπάνια χρώματα συναντιούνται κάθε φορά που ο ήλιος τζίζει την γραμμή। Μα μετά σπαρκώνει τζαι θέλει τζίαλλη να στρωθεί. Τι ωραίος τζαιρός, κάμνει με να θέλω να πάω να σκοτωθώ.

φακκινγκ μεταλ

Έγνώρισα την μέταλ στα 16 μου। Η πρώτη μου λατρεία, ένα άλμπουμ των rotting Christ, ένα νεκρό ποίημα। Μια επιτάφειος για την ζωή που εμάρανε πρίν καν προλάβει να ανθίσει. Τόση οργή τζαι απόγνωση. Κάθε νεύρα μου να τεντώνει, ο παλμός μου να προλαβαίνει τα πολυβόλα ντράμς τζαι η ψυσχιή μου να γονατά. Είδα τον σατανά μου να σηκώνεται που το παγωμένο του φέρετρο, με

μια πεντάλφα χαραγμένη στο μέτωπο. Το πρόσωπο του εγωισμού πίσω που μια μάσκα ανέκφραστη μα στα ριγωμένα του μάγουλα έσχει δάκρυα που αίμα, δάκρυα χαράς που με θωρεί να αργοπεθαίνω πλέον, για χάρη του, για τον βωμό του, την θρησκέια μου, για ΜΕΝΑ। Η γαλήνη μου, το μίσος μου, η ευφορία τζαι συνάμα η μιζερκα μου, ουλλα χαραγμένα μέσα που την μέταλ.

Πάνω τα τζέρατα, ανεbασμένη αντιδραστικότητα, κουτουλιές σε κάθε ηθικολογία τζαι περιορισμό. Οι «θκιάολοι» μας, πότε εννα εξεγερτούν?..

τζαι που να πάω να σταθώ.

Κάθε μου στιγμή, κάθε μου πνοή καμένη

σε ένα κόσμο μάυρο που καπνό, πισσα τζαι ποτό,

χάνω ευκαιρίες για να ζω, να θωρώ,

μέσα που όφκιερο πατό, πού να παω να σταθώ,

που θέλω να βρεθώ, να χαθώ, να έβρω ένα τρόπο για να φκώ,

να αρκέψω να βουρώ να φτάσω το πρωί,

να δώ τον ήλιο μου, τον ίσκιο μου αηνοντας πίσω,

ότι με ρίφκει στο κενό, γεμάτο υγρασία τζαι θολό,

που τον σκέψεων ηρμό τζαι ναρκωτικών,

άνθρωποι τους ίδιους δρόμους περπατούν βουρούν βρομούν

με την ιδια μυρωθκία θκιά, θκεια, θκειά όλε ελα, μαυρε πιο κοντα.

Παν να μου λίσουν τα σωθικά, να μου φκουν που τα λαιμά.

Μες την βιασύνη μου, μες την καφρίλα, πνιμένη στην θολούρα

Μες την σαπιλλα μου, μες την βρώμα, μες το άθκιο μου κορμι.

Άθκεια ζωη, γεμάτη απελπισία

Αθκειοι ανθρώποι, γεμάτοι ελπίδα.

Άθκεια ελπίδα, διαχα φως διχα δρόμο.

Τάσεις αυτοκαταστροφής.

Τάσεις αυτοκαταστροφής, μές το χαμόγελο,

απελπισία πρόγονος της πελλάρας,

της στιγμής χωρίς δισταγμό,

η δηλητηρίαση που αλκοόλ χωρίς αυριο χωρίς στομάσχια,

χωρίς ίχνος ελπίδας, νεκρό παρελθόν ακρωτηριασμένο μέλλον.

Χωρίς καθαρή συνείδηση, μές στην θολούρα,

ο πειραματισμός το κομμάθκιασμα των προτύπων,

μια μαγκωμένη που μαγνήτη πυξίδα σεξουαλικών προτιμίσεων

που περιστρέφεται σε ούλλες τις κατευθύνσεις.

Το πέσιμο έφτασε στο τέλος,

τα μονοπάθκια αρκέψαν να στενέυκουν,

να αποκλείουνται που αγκάθκια,

μα το σφάκιασμα τους καταντά ευκολο με μια κοφτερή αντίληψη.

Σκοτεινή άυρα εκδηκείται, περήφανη, φουσκωμένη για την αντικοινωνικότητα της.

Η κλίκα μου, η αφατσχιητη ομάδα μου, η μαυρόασπρη μιζέρκα μου,

ο αλληθωρος μου εαυτός,

που μια πάει να καεί που του ήλιου την ψυσχιή

τζαι μια να στραοθεί που του αδη το βλεμμα μολις δει.

Σαρκες να στάσουν κάυλα, στεγνές μαραμένες που διψούν έρωτα

που κλαίν για αγάπη τζαι τρυφερότητα σε ενα δωμάτιο τριβής

στο τέλος αηδιά για ένα άλλο ξεπούλημα ψυσχίης

άλλο ένα παιχνίδι που το σχοινί να ξεχαστείς.

Ένας χρόνος και..

αποφάσισα να αναστήσω το μπλόκ μου για άλλη μια φορά। Ελπίζω να τα πάμε καλά..